Acute en chronische HCV-infectie

Acute infectie
De eerste drie maanden na infectie met het hepatitis C-virus spreek je van een acute infectie. Hiervan merk je vaak weinig of niets. Je kunt vage klachten krijgen, zoals verminderde eetlust, misselijkheid, vermoeidheid en griepachtige verschijnselen. Soms kan je oogwit of huid wat geel worden, je urine kan donkerder worden en je ontlasting lichter. Ook tijdens een acute infectie kun je hepatitis C overdragen aan anderen. Tot zes maanden na infectie kun je zonder behandeling spontaan genezen. Als je hiv hebt, is die kans echter heel klein. Minder dan 10% van de mannen met hiv geneest spontaan van een hepatitis C-infectie.

Chronische infectie
Wanneer hepatitis C niet spontaan geneest en je laat je niet behandelen, blijft het virus in je lichaam aanwezig. Je spreekt dan van een chronische HCV-infectie. Op termijn kan hierdoor je lever slechter gaan werken. Ook van een chronische infectie hoef je niet direct iets te merken, maar je klachten verergeren veelal naarmate het langer geleden is dat je met hepatitis C bent geïnfecteerd. Problemen met je lever hebben vaak invloed op je mentale gezondheid. Je kunt je moe, lusteloos en uitgeteld voelen.

Op lange termijn (20 tot 30 jaar) kan een chronische hepatitis C-infectie tot levercirrose leiden: een aandoening waarbij je lever onherstelbaar beschadigt. Je loopt dan kans op ernstige complicaties, zoals leverkanker of leverfalen. In combinatie met een hiv-infectie doen deze complicaties zich in het algemeen sneller voor. Ook hepatitis B en (regelmatig) alcoholgebruik kunnen de complicaties van een chronische hepatitis C-infectie versnellen. Tegelijkertijd reageert iedereen anders. Bij de één verloopt een leverontsteking vrij snel, terwijl een ander jarenlang geen klachten heeft.

Lees verder: Snel opsporen

Terug naar DossierC